In mei 2021, toen Tore Sercu nog maar begin de twintig was, kreeg hij de diagnose van plasmablastair myeloom, een aggressieve vorm van de ziekte van Kahler. Hij kreeg al snel te horen dat hij terminaal was.

Die diagnose was het begin van wat een lange periode van vechten en overleven zou worden. Hij onderging tal van behandelingen, waaronder een autologe stamceltransplantatie. Daarbij kreeg hij stamcellen van zijn zus Jade.

Door het oog van de naald

Menig keer dacht hij dat hij zou sterven. In 2022 raakten zijn centraal zenuwstelsel en zijn hersenen aangetast en verloor hij een teelbal, in 2023 zaten er tumoren in zijn oog, kaak en gehemelte. De therapieën die hij kreeg, sloegen echter elke keer als bij wonder aan. Daardoor kroop hij telkens weer door het oog van de naald.

'Leven in verlengingen'

In november 2024 ging op VRT 1 de driedelige documentaire 'Leven in verlengingen' in première. Die geeft een aangrijpend en eerlijk beeld van hoe het leven van Tores gezin er sinds de diagnose uitziet: van angst en pijn tot liefde en onverwachte momenten van hoop.

De documentaire laat zien hoe het gezin balanceert tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, en hoe ze als één team door de moeilijke tijden heen navigeren. Ook Tores vriendin Frauke komt er aan het woord.

Hervallen

In juni 2025 maakte Mathias Sercu bekend dat het opnieuw slechter ging met Tore. "Onze zoon is weer hervallen. Voor de zoveelste keer. In het hersenvlies nu."

Hij onderging sessies radiotherapie, maar het heeft niet mogen zijn. Op donderdag is hij overleden, omringd door zijn ouders, vriendin, zus en schoonbroer, meldt VRT NWS. "Vorige week was hij naar de intensieve zorg van UZ Gent overgebracht na een epileptische aanval die veroorzaakt werd door de te vergevorderde kanker in het hersenvlies", klinkt het.