Ruben Van Gucht wilde heel graag aanwezig zijn bij de geboorte van zijn zoontje. "Ik had dat op voorhand verschillende keren gezegd, en men had ook gezegd dat het zo ging gebeuren", vertelt hij aan Wim Lybaert in 'De Columbus'.

Wachten in de kleedruimte

Blanka moest 's morgens om acht of negen uur bevallen met een keizersnede, en Ruben zat te wachten in de kleedruimte van de verplegers. Ze zouden hem komen roepen, maar er kwam maar niemand.

"Op een bepaald moment trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg hen wanneer de bevalling zou beginnen. 'Maak je geen zorgen. We komen direct bij u', antwoordden ze. 

Alleen in een kamertje met zijn zoon

"Vijf minuten of een kwartier later zeiden ze: 'Meneer, u mag meekomen.' Ik kwam een kamertje binnen. 'Hier is je zoon. Hou hem maar eens vast', klonk het.

Zo stond hij opeens, helemaal overdonderd, alleen in een kamertje met Mondo. "Ik heb geen emoties kunnen delen met Blanka, we konden elkaar niet vastpakken of zeggen: 'Goed gedaan. We zijn gelukkig.'"

Na enkele minuten moest hij Mondo teruggeven aan de verpleegster. Even later kwam Blanka opeens op haar bed naar buiten gerold. "Ik heb haar vastgepakt, dat was intens. Maar heel dat proces... Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden."

Lees ook: Ruben Van Gucht is niet meer tevreden en laat dat duidelijk merken met enkele krachtige uitspraken

Een litteken

"Het is moeilijk te aanvaarden dat dat misschien het enige moment in mijn leven was dat ik de kans had om aanwezig te zijn bij de geboorte van een kind dat ik zelf gemaakt heb", voegt hij er wel aan toe. "Dat is me ontnomen geweest. Dat is altijd een klein litteken gebleven: ik heb Mondo niet ter wereld zien komen."